24 - 25 Oktober

Nog even genieten en dan naar huis

Na een lekkere nachtrust opgestaan om de spullen in te pakken voor de lange terugreis naar Nederland. In totaal 27 uur zal de reis naar huis gaan duren, geen prettig vooruitzicht.
De twee weken oefening met het inpakken van de koffers betaalde zich nu uit. In no-time waren alle spullen ingepakt zodat we rond 09:00 uur al voor de laatste keer deze vakantie konden ontbijten.  Het ontbijt leverde een bijzonder schouwspel op omdat er een soort van mega-eb was ontstaan. De zee was gewoon een heel eind weg ineens. Gelukkig niet als gevolg van een naderende tsunami.

Bart had al geregeld dat we van de huisjes de sleutel tot ons vertrek konden houden zodat we nog konden douchen en de middag nog op het strand konden liggen zweten. Toen we richting de huisjes liepen om de zwemspullen aan te trekken kwamen we de twee Nederlandse meisjes van de dolfijnentour tegen die al eerder vertrokken en per boot in plaats van met het vliegtuig naar het vaste land gingen. Na ons snel omgekleed te hebben gingen we snel naar het strand om van de laatste warme zonnestralen van de vakantie te kunnen genieten.

Na een ochtendje strand zijn we voor de laatste keer gaan lunchen. Laura had speciaal voor mij geregeld dat ik als lunch het gerecht Kip Tandoori van de avondkaart kon bestellen. Helaas viel dit gerecht als eerste van de vakantie tegen. Je houdt van kippenbout of niet zeg maar. Na de lunch richting de kamers gegaan om te douchen en de laatste spulletjes in de tas te stoppen. Bert had zijn sleutel al ingeleverd dus die moest even in ons huisje douchen. Ruim op tijd waren we allemaal klaar zodat we na het betalen van de belachelijk lage drank- en eet rekening nog tijd over hadden om even met de eigenaar te kletsen. De eigenaar bleek niet Zweeds te zijn zoals we dachten, maar Oostenrijker. Hij had het Ndame pas in Januari overgenomen en was druk bezig verbeteringen aan te brengen. Na een kort babbeltje konden we de taxi in voor de eerste etappe van de terugreis, de rit naar Zanzibar Int. Airport.

Het vliegveld bereikten we na een uurtje rijden. De check-in hal was een stuk straat waar men bankjes had neergezet en een paar balies uit het jaar kruik. Computers waren er niet en de vertrektijden en vertragingen werden op een whiteboard geschreven. Helaas had ons vliegtuig vertraging, net als het vliegtuig dat voor ons vliegtuig zou vertrekken richting Dar es Salaam. Na een uurtje wachten konden we inchecken voor de vlucht naar Dar Es Salaam. We konden (nadat Bert zijn hele cameratas had leeg gehaald) in de vertrekhal nog wat shoppen om de tijd te doden. Van de overgebleven dollars werd wat drinken gehaald en wat laatste souvenirs zoals een taalgidsje en een pin met de vlag van Tanzania. Omdat wachten hongerig maakt en we geen avondeten op hadden ging Bert wat eten halen. Hij kwam terug met heuse worstenbroodjes!

Om 21:35 konden we eindelijk het vliegtuig in. De vertraging bleek veroorzaakt te zijn door technische problemen in een vliegtuig voor het onze. Direct bij het naar buiten lopen op het vliegveld (we moesten 200 meter lopen naar het vliegtuig) viel op het hele vliegveld de stroom uit. Een fijne gedachte.
Na kort wachten schoot het vliegtuig de lucht in. Nauwelijks in de lucht kwam een steward ons vragen of we alsjeblieft achterin wilden komen zitten omdat de balans van het vliegtuig niet helemaal goed was met iedereen voorin. Altijd leuk om te horen als je vliegen eng vindt.
De vriendelijke steward gaf wat te drinken en voor we het wisten stonden we een kleine 20 minuten later al op de grond in Dar es Salaam. Het vliegveld van Dar es Salaam was stukken groter dan de overige twee die we in Tanzania hadden gezien. We werden hier zelfs met een shuttlebus naar de aankomsthal gebracht. Hier moesten we 10 minuutjes wachten op onze tassen voordat we de vertrekhal in konden. Doordat we nog niet konden inchecken voor de volgende vlucht dienden we hier drie uur te wachten zonder de mogelijkheid een hapje te eten of te drinken.

Het personeel werd daar schijnbaar ook moe van, want de man bij het seal apparaat voor de koffers lag met zijn benen op een koffer lekker languit te maffen. Als hij iets moest inpakken volstond een schop tegen zijn voeten om hem wakker te maken. Een paar meter verderop lag een man te slapen met zijn hoofd in een balie. Een inspirerende werkomgeving zeg maar.
Inmiddels was 24 Oktober al 25 Oktober geworden en was het wachten bijna klaar. Rond 1 uur konden we inchecken voor de Turkish Airlines vlucht naar Istanbul. Helaas werd dat inchecken door een stagiaire gedaan, zodat we pas na heel veel fouten en herstelwerk allemaal twee tickets hadden, één voor Istanbul, één voor Amsterdam. Het kansloze aan de acties van de stagiaire was alleen dat we allemaal helemaal verspreid over het vliegtuig zaten.

Na het invullen van een land-verlaat formulier en het afgeven van vingerafdrukken en het maken van een foto konden we de douane door richting de gates.  Voor de gates konden we gelukkig nog even eten bij een soort van cafetaria. Na het eten gingen we direct door de laatste controle. Ook hier dienden we nog een hele tijd te wachten voordat we aan de 3e en 4e etappe van de terugreis konden beginnen, de vlucht naar Istanbul met een tussenstop op Nairobi. Omstreeks 04:00 uur (al bijna 12 uur onderweg dus) konden we instappen in het vliegtuig van Turkish Airlines. Helaas was dit vliegtuig van een iets ouder type. Geen entertainmentsysteem dus, alleen schermpjes waarop een centrale film wordt afgespeeld. Na een uurtje zette het vliegtuig de landing al in en stonden we op het punt waar het ruim 17 dagen geleden allemaal begon in Afrika: Nairobi.

Na een pauze van een klein uur in het vliegtuig vertrokken we (met extra passagiers) richting Istanbul. Onder het genot van een lekker ontbijtje (goed bezig Turkish Airlines!) gekeken naar een vreemde film met Jim Carrey en Pingu´ns in de hoofdrol en daarna de film Monte Carlo. Na deze twee aardige films zette het vliegtuig de landing al in naar Istanbul. Na een langdurige landing door een rondje extra stonden we op Turkse bodem waar we tijdens de ruim twee uur wachttijd voldoende tijd hadden om een drankje te nemen.

Na ruim twee uur wachten konden we beginnen aan de voorlaatste etappe van de terugreis, vliegen naar Amsterdam, en ook nu helaas: geen entertainmentsysteem aan boord. Na een vlucht van ruim drie uur met alweer die rare pingu´nfilm, twee turbulentiewaarschuwingen achteraf en een goede maaltijd landden we op Schiphol.  Helaas konden we door de bewolking pas boven Schiphol iets van de Nederlandse grond zien. Na een kwartiertje wachten mochten we het vliegtuig uit om voet op Neerlands bodem te kunnen zetten. Ondanks de meest geweldige vakantie ooit, toch een fijn momentje.

Nadat we onze koffers van de bagageband hadden gevist (alle koffers zijn goed aangekomen gelukkig) en de douane waren gepasseerd liepen we recht in de armen van de ouders van Minouk en Cor, die ons naar Lent gingen brengen.
Na een kort drankje op Schiphol werden de koffers richting de auto's gebracht en ging het voor het laatste stukje van de 27 uur durende terugreis richting Lent. Direct buiten Schiphol begon het te regenen en stonden we stil in de file. Welkom in Nederland!
Eenmaal in Lent was de lange terugreis heel snel vergeten. Hans en Hennie hadden een heerlijk buffet samengesteld en na de nodige knuffels en begroetingen (Peter en Ine en Saskia waren er ook) ging de beenham, pasta, groenten, aardappelgratin, gehaktballetjes, rijst en quiche er bij iedereen smakelijk in.
Snel werden er al wat verhalen uitgewisseld en één voor één vertrok iedereen vermoeid naar huis.

Zo kwam er een gezellig einde aan een fantastische vakantie in Kenia, Tanzania en Zanzibar.