19 Oktober

Vliegen naar het paradijs

Vanmorgen vroeg opgestaan voor de laatste momenten vaste land in Tanzania. Vandaag staat namelijk de transfer per vliegtuig naar Zanzibar op het programma. Met het nodige propwerk werden alle spullen weer terug in de tassen gestopt en konden de tassen weer in de flightbags.

Na het ontbijt werden we door Oley naar het vliegveld gebracht. Oley moest alleen eerst even een patiŽnt zien, dus wilde hij wat vroeger gaan. Iedereen zat net als op de heenreis op elkaar gepropt en het hobbelritje was dan ook niet erg comfortabel. Halverwege liet Oley ons een vrucht proeven die de MasaÔ graag eten. Minouk proefde deze als enige en kreeg een heel vies tintelend gevoel van de vrucht. Omdat wij niets te doen zouden hebben op het vliegveld werden we door Oley bij een naburige lodge afgezet om vogels te kijken. De lodge was echt prachtig en overal waren mooie vogels te zien. Er was zelfs een zwembad dat we helaas niet konden gebruiken. Voor het eerst hadden we hier ook internet! Er was gratis wifi zodat we voor het eerst in anderhalve week een facebook berichtje konden plaatsen.
Ondertussen werden we wel langzaamaan wat zenuwachtig, want Oley was weg en bleef weg (met al onze bagage). Na ruim twee uur kwam hij terug van zijn patiŽnt op het vliegveld. Hij had iets uit het oog moeten verwijderen. Na slechts een paar honderd meter rijden kwamen we aan op Kilimanjaro int. Airport, 60 km van de Kilimanjaro vandaan waar we afscheid namen van Oley.

Het inchecken verliep zonder problemen, alle tassen werden samen gewogen en we bleven onder de 100Kg. Omdat we toch moesten wachten op het vliegveld een hamburger gegeten (ik door de spanning niet) en wat te drinken genomen. Na het eten zonder problemen door de douane en na een tijdje wachten kwam er een groot propellervliegtuig voorgereden van Precision Air. Hier moesten we zelf heen wandelen en na kort wachten vertrok het vliegtuig richting startbaan. Anders dan met de straalvliegtuigen ging het opstijgen een stuk lomper. Vol gas de bocht om en de startbaan op. Al snel gingen we de lucht in waarna we langzaam Tanzania kleiner zagen worden onder ons. De vlucht was goed, al is een propellervliegtuig wat hobbeliger dan een straalvliegtuig.

Bij aankomst op het vliegveld in Zanzibar (wat een mooi stukje zee vlogen we over) werden al onze tassen al snel aangegeven waarna we op zoek konden naar de taxi. Er was niemand met onze naam er op, al stond er wel een taxi van het Paje Ndame. Dit bleek voor gasten te zijn die wat later zouden arriveren. Onze taxi had vertraging. Om ons niet te laten wachten mochten we meteen met dit taxi busje mee, en zo zaten we al snel na aankomst in de taxi vanaf Zanzibar stad richting Paje. De rit van ongeveer een uur gaf een aardig beeld van het eiland. Veel natuur, veel kleine stadjes en bij elke stad een controlepost waar onze chauffeur allerlei papieren moest laten zien.

Na het Josani forest (de ene drempel na de andere, maar niet stoppen om de apen op de foto te zetten helaas) hoorden we ineens een harde klap. Bleek het reservewiel op de grond te zijn gekieperd. Met een touwtje werd dit snel op de Afrikaanse manier opgelost en konden we onze rit vervolgen.
Via een heel smal zandpad kwamen we bij een hoge poort. Achter de poort stond al een vrouw klaar om ons welkom te heten en ons in te schrijven als gasten. Na een gebruikelijke fooi voor de taxichauffeur ontvingen we onze sleutels en konden we op zoek naar onze Lodge.
De huisjes waren snel gevonden. Bijna direct aan het strand lagen de huisjes met uizicht op de Indische oceaan. Het huisje bestond uit een slaapkamer met een groot hemelbed met klamboe, en een badkamer met douche en wc. Opvallend is dat er geen ruiten in de ramen zitten, maar alleen gaas. Het bed is versierd met hele mooie bloemen uit eigen tuin.

Nadat we onze kleren hebben opgeruimd zijn we snel naar het strand gegaan waar we aan een tafeltje zijn gaan zitten voor een drankje. We bestelden allemaal een pina colada die ruim een half uur op zich liet wachten. Ondertussen had ik ook een bordje friet besteld voor de honger en kon het ware relaxen beginnen! De pina colada was helaas niet echt lekker, maar dat mocht de pret niet drukken.
Na het drankje even richting zee gelopen.  Wauw! Precies zoals een bounty eiland in gedachten is. Wit zand, azuurblauwe zee, warm water, palmbomen, zon en cocktails op afroep! Zelfs de aanspoelende kokosnoten ontbraken niet. Om vooral zeker te weten dat we deze vakantie in een vakantie goed zijn begonnen namen we allemaal nog een cocktail. Ditmaal kregen we hem een stuk sneller.

Ondertussen begon het langzaam donker te worden en vonden we het tijd om eten te bestellen. Tijdens het wachten viel ineens de muziek uit die op de achtergrond speelde. Binnen was het ook donker. Dit bleek te zijn veroorzaakt door een stroomstoring. Later zouden we merken dat dit een dagelijks ritueel is op Zanzibar. Helaas viel hiermee ook de wifi uit op een moment dat ik even iedereen jaloers wilde maken met foto's van Zanzibar op facebook.
Ondanks de stroomstoring werd na een tijdje ons eten gebracht. Een heerlijke pizza diavola met lekkere peperoni. Bart en Laura hadden deze ook, Bert en Minouk gingen aan de vis: Blauwe Merlijn met kokossaus. De ober vroeg ons waar Nederland ligt. Toen we vertelden naast Duitsland besloot hij spontaan ons voortaan maar in het Duits aan te spreken.
Na het eten hebben we nog even lekker buiten gezeten (met de nodige deet) en een cocktailtje als dessert genomen.

Vlak voor wij wilden gaan slapen viel de stroom weer uit, waarna de ventilator het ook niet meer deed. Doordat de stroom midden in de nacht weer aanging werden we wakker van de ventilator die ineens volle bak ging draaien. Het leek toen ook net of er overal mensen rondliepen. Dit geluid bleek echter veroorzaakt te worden door grote palmbladeren die tegen elkaar aan waaiden.