18 Oktober

Babu's Birthday

Vanmorgen na een heerlijke nachtrust om 06:45 opgestaan om te douchen. Niet in een tentje maar in een heerlijke douche met behoorlijk warm water. Daarna zijn er voor Bert de nodige ballonnen opgeblazen om zijn verjaardag op deze manier te kunnen vieren. Om 07:30 stond er een heerlijk ontbijtje klaar met brood (door William meegegeven want de Masaļ kennen geen brood), pindakaas, jam, fruit, thee, chocomel, vruchtensap en koffie. De kan met geitenmelk die voor ons was neergezet werd door niemand aangeraakt. Die luuuuuucht.

Opvallend was dat Oley uitsluitend een handje cashewnootjes at. Voor Masaļ heel gewoon schijnbaar, maar voor ons toch meer een avond snack. Ondertussen werd er natuurlijk even gezongen voor de verjaardag van Bert.
Oley vroeg ons direct na het ontbijt om mee te komen voor een wandeling. Onderweg probeerde Oley ons zoveel mogelijk bij te brengen over de planten en omgeving. Zo liet hij ons zien op welke manier de vulkanische stenen die overal liggen uit elkaar zijn gevallen vanuit grotere stenen. De wandeling bracht ons na een tijdje bij de basisschool van de omgeving: De Lengasiti primary school. Een fraai stenen schoolgebouw met meerdere klaslokalen waar diverse fraaie muurtekeningen zijn gemaakt. De muurtekeningen zijn noodzaak omdat er niet genoeg geld is om iedereen schoolboeken te geven. De plaatjes staan dus gewoon op de muur.

Ouders die hun kinderen naar school doen moeten vaak kiezen welk kind. School kost 3 dollar per jaar, terwijl een gemiddelde Masaļ 82 dollar per jaar verdient. Met soms wel 50 kinderen wordt het lastig iedereen naar school te doen. Onze pennen zullen hier dus goed terecht komen.
Buiten het schooltje (dat omgeven was door een kring van prikkelstruiken tegen de dieren) stond een bord namens TNT en een overheid als sponsoren van de school. Oley gaf aan dat er nog nooit geld van die instanties is binnengekomen, maar dat er alleen een dure auto stopte voor een foto en het plaatsen van het bord.

Even verderop kwamen we aan bij de plaatselijke kliniek. Oley heeft een volwaardige medische opleiding afgerond en zich zelfs als oogarts gespecialiseerd, bij lange na geen medicijnman dus. Het hospitaaltje was voor ons allemaal echt even een reality check. Een klein bijzet tafeltje bevatte ongeveer alle medicijnen die de kliniek bezit. De kliniek dekt een regio met ongeveer 50.000 mensen, en voor deze mensen is er bijvoorbeeld geen fatsoenlijke antibiotica. De kamer ernaast, de operatiekamer was helemaal schrikken. Een stenen hokje met een raam, muren onder de bloedvlekken. Een halve lamp, maar niet altijd stroom. Omstandigheden waarbij ik nog geen pleister zou willen plakken, laat staan een echte operatie.

Na het bezoek aan het ziekenhuis met Oley gepraat over de diverse goede doelen. Het verbaasde hem dat er in Nederland zoveel geld wordt opgehaald voor goede doelen. Zijn regio ontvangt namelijk vrijwel nooit geld van goede doelen. Elke ontvangen euro via kleinschalige inzamelingen wordt direct geļnvesteerd in stenen of schoolmateriaal. De dochter van Hans de Bats (onze reisorganisator) blijkt een stichting te hebben om geld in te zamelen.
Een eindje verder kwamen we een heuse winkel tegen. Volgestopt met snoep en andere lekkernijen die voor kinderen bijna onbetaalbaar bleken. Hier hebben we een tijdje gewacht omdat Oley met wat dorpsoudsten aan het praten was.
Opvallend detail: Iedereen die Oley tegenkomt vraagt om een zegening door de hand van Oley. Hij legt zijn hand dan op hun hoofd. Dat geeft maar aan dat Oley een belangrijke Masaļ is.

Oley wilde ons meenemen naar zijn broer, maar die bleek niet thuis te zijn. Onderweg vertelde Oley dat men bij een feestje eerst eten gaat brengen voor de overledenen om daar toestemming te vragen om te feesten. Het huis van één van de vrouwen van zijn broer ligt in een kring van struiken waar we eerst over een heuvel moesten lopen die helemaal was bedekt met koeienpoep.
Terug bij onze tijdelijke woning vertelde Oley waarvoor het huis normaal gebruikt wordt. Meisjes die naar school gaan en tussentijds in de vakantie naar huis gaan lopen het risico uitgehuwelijkt te worden en te moeten stoppen met school. Daarom kunnen deze meisjes vakantie vieren in een veilige omgeving waar geen mannen mogen komen: In het huis waar mij nu logeren.
Bij aankomst gezellig een paar potjes take 5 gespeeld tot aan de lunch (rijst met stoofvlees en limoen).

Oley vroeg ons na de lunch of we zin hadden in een korte wandeling (het was te heet voor een lange wandeling). Ik ging niet mee omdat ik nog steeds erg veel last had van mijn maag. Bij het naar buiten lopen werd de rest direct omringd door de lokale kinderen. Later stonden diezelfde kinderen door alle mogelijke ramen naar binnen te kijken. Wij zijn hier schijnbaar de toeristische attractie.

De rest van de middag lekker kunnen relaxen, tot Oley ons meevroeg voor een bezoek aan de jongste vrouw van zijn broer. We werden naar een klein lemen hutje geleid waar we in het donker op een hard bed konden gaan zitten. Oley gaf ons veel kans om vragen te stellen aan de vrouw die ondertussen een kind de borst aan het geven was. Het is hier heel normaal om kinderen tot hun 4e jaar de borst te geven.

De hutjes worden door de vrouwen gebouwd. Elke vrouw bouwt een hutje met een slaapkamer voor zichzelf en de kinderen, en eentje waar de man kan slapen als hij thuis is. Omdat bigamie hier heel normaal is, zijn mannen dus niet elke dag thuis. Masaļ houden jonge geitjes als huisdier. Ze houden van het geluid en de geur van geitenplas. Zodra geiten te groot worden komt er een nieuw jong geitje. Dit huisgeitje had nog een navelstreng, zo jong.
Vanuit het huisje van de vrouw van de broer van Oley gingen we naar een ander huisje waar de broer van Oley op dat moment met nog een aantal ouderen was. Hier werden meteen een aantal stoelen, emmers en krukjes voor ons tevoorschijn gehaald zodat we er bij konden komen zitten. Ondanks dat we de Masaļ niet konden verstaan voelde het erg gastvrij.
Weer aangekomen bij ons eigen huis hebben we met Oley nog gesproken over de dood. Men heeft hier respect voor de overledenen, maar vind begraven onzinnig. Hier worden lichamen aan de rand van het dorp gelegd zodat de wilde beesten deze kunnen opeten in plaats van levende kinderen te eten. Het klinkt erg hard, maar wij verbranden nabestaanden of stoppen ze in de grond om door wormen op te laten eten volgens Oley.

Na het avondeten (rijst met spinazie en bruine bonen) liet Oley ons alleen om te kunnen uitrusten. We hebben de wijn en de 7-up opgemaakt en zijn toen gaan slapen. Op de kamer zaten diverse hele grote kevers die later zelfs onze dekens in vlogen. De klamboe werkte niet echt dus hebben we alle beesten doodgeslagen om daarna te kunnen gaan slapen.