13 Oktober

Water, heeeeel veel water

Vandaag om 7 uur opgestaan voor alweer een transferdag. Ditmaal wel een bijzondere transferdag, want vandaag stond een kanotocht op het Victoriameer op het programma.
Na het pakken van de spullen (we worden hier steeds handiger in!) stond het gebruikelijke ontbijt weer voor ons klaar, ditmaal met scrambled eggs. Voordat we konden vertrekken dienden we even te wachten op William omdat er problemen met de andere auto bleken te zijn. De schokbreker van de transportauto bleek vervangen te moeten worden, maar na een tijd zoeken naar een nieuwe voor dit oude model auto moest het lasapparaat uitkomst brengen.

Na dit korte oponthoud een stukje verder gereden met William (nog zonder onze spullen) richting het Victoriameer. Bij een klein vissersdorpje stopten we. De route door het dorpje liet goed zien dat dit een arm dorpje is. Uitsluitend lemen huisjes en veel mensen in kapotte kleding. Aan het einde van het dorpje lag het Victoriameer waarin twee kano's voor ons klaar lagen. Samen met onze tijdelijke gids (gespecialiseerd in het Victoriameer) zijn we aan boord gegaan. Elke bood had drie roeiers waardoor we best snel vooruit kwamen. Bart werd door de gids zo ongeveer de hele reis uitgelachen omdat Bart moeite had met het bewaren van zijn evenwicht en daardoor een beetje verkrampt in het bootje zat.

In totaal een uurtje over het meer gevaren en veel uitleg gekregen over de manier waarop er hier gevist wordt en uitleg gehad over het Victoriameer en de vissen die erin rondzwemmen. Hij vertelde ons dat heel veel vissoorten inmiddels zijn uitgestorven, mede door het vissen met enorme sleepnetten. Vlak voor we terugkwamen bij het dorpje gingen we even aan land om te kijken bij de vissers die zojuist een sleepnet aan het binnenhalen waren. Circa 30 mannen en een paar vrouwen waren bezig de netten binnen te halen en de vis per stuk te verhandelen. In het gras lagen her en der hoopjes vis zoals Tilapia en Nijlbaars. Nadat onze gids voor zichzelf een visje had gekocht voeren we terug naar het vissersdorpje.
Tijdens het terugvaren begonnen de gidsen spontaan een lied te zingen en te trommelen met de roeispanen. Dit als gebaar om ons te bedanken voor een fijne tocht. Een echt kippenvel moment.
Als dank voor de goede vaart gaven wij een kleine fooi (10 dollar voor 6 roeiers) waarmee de roeiers zichtbaar opgetogen waren.

Na de kanotocht liepen we door het dorpje terug naar de grote weg waar William ons met de auto op kwam halen. De tocht door het dorpje duurde nogal lang doordat wij door de plaatselijke kinderen als zeer welkome attracties werden gezien. Her en der werd er even met de kinderen geschommeld. Opvallend waren de meisjes van een jaar of 7 die met een draagzak rondliepen met daarin een jonger broertje of zusje. Nadat onze victoriameer-gids de kinderen had gezegd terug te gaan (ze gingen bij elkaar staan om te zwaaien, hoe leuk!) kwam William al snel met de auto aan. We reden terug naar het Stopover camp om onze spullen in te laden en op weg te gaan naar de Serengeti.

De Ndabaka gate was erg dichtbij zodat we al snel bij de ingang van de Serengeti stonden. Na even gewacht te hebben op William die de nodige papieren in moest vullen konden we dan de Serengeti in. William probeerde nog een andere campsite te regelen in het centrale deel waar op dit moment de meeste dieren rondliepen, maar het bleef bij de special campsite in het westen van de Serengeti. Het viel direct op dat de wegen in het park veel fraaier aangelegd waren dan in de Masaļ Mara. Ook waren er hier geen wielsporen buiten de wegen te bekennen. Beter voor de dieren, maar soms iets lastiger om dicht bij de dieren te komen.
Op weg naar onze special campsite kwamen we al de nodige dieren tegen waaronder een leeuw, een aantal groene meerkatten (deze schuwe apensoort hadden we nog niet eerder gezien), veel nijlpaarden in de diverse riviertjes en al vrij snel na de gate een hele grote kudde olifanten. Hier hebben we een hele tijd gestaan om te kijken hoe de diverse bomen van hun bast werden ontdaan. Doordat William minder angstig voor Olifanten was dan Isaac konden we erg dichtbij komen, een baby olifantje liep zelfs pal langs onze auto af.

Na een stukje gamedrive kwamen we (na de Kirawira airstrip) bij een rivier (de Kirawira River) waar een enorme krokodil lag te zonnen. Na nog een klein stukje rijden (echt een heeeel klein stukje, slik) kwamen we bij de Special Campsite Kirawira 1 aan. Pal aan diezelfde rivier. De tenten waren al opgezet en we konden meteen onze bagage in de tenten droppen, even omkleden en aan tafel gaan. Daar lag ditmaal geen popcorn op ons te wachten, maar een schaal vers gebrande pinda's! Heerlijk als appetizer. Het avondeten bestond uit aardappelsoep (dat had Bart al goed gegokt), gevolgd door Nasi waar aardappel doorheen zat. Heel apart, maar ook heel lekker. Als dessert kregen we fruit.
In het pikkedonker hebben we na het eten nog een tijdje zitten kletsen. De maan was nergens te zien waardoor het hier veel donkerder was dan in de Masaļ Mara.