12 Oktober

Eindelijk Tanzania

Na een goede nachtrust waarbij we 's nachts wel werden gestoord door een Impala (Bart dacht zelfs te hebben gehoord dat de impala over de tent touwen was gestruikeld) werden we om 06:15 gewekt voor het inpakken van de spullen. We zochten snel alle spullen bij elkaar voor deze transferdag. Vandaag onderweg naar Tanzania, voor ons gevoel toch een beetje het hoofddoel van onze reis.

Het ontbijt hadden we dit maal niet in de partytent maar helemaal in de buitenlucht. De partytent was al afgebroken door de tentenhulpjes. Tijdens het ontbijt gingen ze ook al snel aan de slag met onze tenten. Nog voor we klaar waren met het ontbijt waren de tenten al afgebroken. Alleen de wc tent stond nog zodat we deze konden gebruiken. Tijdens het ontbijt kwam William weer even met ons babbelen. Ook nu liet hij zijn mening over de nog niet aanwezige Isaac duidelijk merken. Ook besproken we de Europese politiek (Griekenland) waarvan William opvallend goed op de hoogte bleek te zijn. Na een tijdje kwam Isaac met de auto aangereden na een overnachting in een luxe lodge even verderop.

Met moeite werd alles in de auto geladen, het leek net of we ineens meer bagage bij ons hadden. William had ons al voor de staat van de wegen gewaarschuwd en dat bleek volkomen terecht. Een ruim 2,5 uur durende hobbelweg langs vele kleine dorpjes leidde ons richting de hoofdweg naar Isebania, de grensovergang. Na nog een half uurtje over de hoofdweg (asfalt, het bestaat nog) kwamen we aan bij de grens. Hier dienden we een stempel te halen voor ons visum om Kenia uit te mogen. Nadat dit snel was geregeld reden we door naar de Tanzaniaanse douane. Hier stond iemand te wachten met onze nieuwe safari auto (Nissan). Snel werden de spullen ingeladen in deze auto en werd er afscheid genomen (met een fooi) van Isaac. Vervolgens moesten we langs de douane voor een paspoortcontrole en de stempel in het paspoort om Tanzania in te mogen. Na een grondige controle waarbij iedereen een webcam foto moest laten maken en Laura zelfs vingerafdrukken moest afgeven waren we klaar voor het vervolg van de reis. Voordat we verder konden moesten we nog wel even een half uurtje wachten op de auto die even was teruggereden om te tanken. Ondertussen had William een persoon (vriendje?) geregeld die ons tegen een niet heel ongunstige koers wat geld kon wisselen. Hier hebben we direct wat dollars gewisseld voor Tanzaniaanse Shilling

Nadat alle formaliteiten geregeld waren konden we op weg naar het volgende kamp: De Serengeti Stopover Lodge. Vlak voorbij de grens in een stadje gestopt voor een lunchpauze. We gingen hier in een leuke pub zitten waar we de bekende lunchpakketjes weer kregen (met dit keer als special een groentequiche en chocoladereep). In de pub konden we ook wat te drinken bestellen, waarbij Minouk zelfs een biertje kon drinken (Kilimanjaro bier). Na de lunch zijn Bart,Bert en William op zoek gegaan naar een winkel voor het kopen van frisdrank en wijn (de eerste 5 liter zijn er al bijna doorheen). De winkel was gesloten maar er kwam toch iemand aan om de winkel even speciaal te openen. Helaas was hier alleen wijn te koop, de frisdrank was op.

Na de lunch in volle vaart (letterlijk, 140 per uur op een 80km weg is best hard) richting Victoriameer gereden. Hierbij kwamen we een mooi uitzichtspunt tegen met uitzicht op de zogenaamde Kopjes. Hier stonden wat kleine kinderen die het geluk hadden dat we nog wat pakjes sap en nootjes over hadden. De dolgelukkige kinderen zwaaiden ons enthousiast uit. Een stukje verder kwamen we de inmiddels bekende Mara rivier weer tegen. De brug over deze rivier was voorzien van de nodige bordjes waaruit opgemaakt kon worden dat het maken van foto's streng verboden is. Hier wordt ook regelmatig door politie op gecontroleerd, getuige de vaste politiepost aan de overkant van de brug.

Een uurtje later reden we langs de stopover lodge, we reden echter een stukje verder richting Tarime, waar William nog het een en ander wilde regelen. Hier stonden direct tientallen kinderen om de auto heen waarin wij zaten te wachten. Ze wilden allemaal wel iets verkopen aan ons, of vroegen gewoon om geld. Na een half uurtje was William terug en konden we bij een winkeltje in de zelfde straat proberen fris te kopen. Met veel moeite werd er een fles cola gevonden en konden we eindelijk richting de Serengeti Stopover Lodge rijden.
De Serengeti Stopover Lodge is een zogenaamde established campsite. Dus een campsite met een keukenruimte, wc's en douches. Er waren ook enkele lodges te vinden. Terwijl wij even lekker op een stoeltje zaten werden de tenten voor ons opgebouwd, dat voelt pas als luxe.
Nadat alles was opgezet had onze kok alweer een feestmaal voorbereid. Ditmaal niet in een partytent, maar onder een afdakje, want ook een eettafel hoorde bij de voorzieningen van de lodge. Groot nadeel bij deze lodge was dat er hier wel heel veel insecten rondvlogen. Naast de onschuldige vliegende kevers die wit-zwart waren en ongeveer 4 keer zo groot als een hommel bij ons, stikte het hier van de muggen. Alleen deze avond al ben ik negen keer gestoken. Lang leve de Malarone zullen we maar zeggen. Met dank aan de Extractor* van Laura (uitzuigapparaat met de naam van een Hollywood klassieker) werd een muggenbeet op het voorhoofd geen enorme beeldverstorende muggenbult.

Het heerlijke avondeten bestond uit een pompoensoep vooraf gevolgd door gekookte aardappelen met een heerlijke salade en een Tilapia die in zijn geheel werd opgediend. Iedereen at hier smakelijk van, al vond ik zelf de vis wat minder nu deze mij aan lag te kijken. Na het eten hebben we onder het genot van een aantal wijntjes heel lang met William gepraat over de verschillen tussen Kenia en Tanzania. In Tanzania komt het volk in opstand tegen rovers waardoor een rover in veel gevallen het leven laat. De politie juicht dit toe aangezien dit weer een hoop werk scheelt. Na een gesprek over huizenprijzen en een bezoekje van langslopende honden en een kat (ja, de gewone normale huisdieren) werd het bedtijd voor ons. William trapte nog even snel een redelijk grote spin kapot nadat een aanwezige gekko (er zaten er veel onder het afdakje) niets deed. We hebben het niet gevraagd, maar het snelle trappen leek toch op een actie tegen een gevaarlijke spin.

* De Extractor is een gemeen apparaatje waarmee al het gif uit je lijf wordt gezogen