8 Oktober

Daar gaan we dan!

Na een dag vol inpakwerkzaamheden, mensen gedag zeggen en het slikken van de eerste Malarone-pil, is het dan eindelijk Zaterdag 8 Oktober. De dag waarop onze avontuurlijke vakantie eindelijk gaat beginnen.
Met ruim een jaar voorbereidingstijd hebben we natuurlijk alle tijd gehad om alles goed te regelen, maar hebben we ook al een jaar de tijd gehad om ons te verheugen op deze vakantie. De zin om te gaan is daarom ook bij iedereen groot. Net als de spanning overigens, wat goed te merken is om 07:00 uur in de ochtend op het Lentseveld.

Het Lentseveld is uitgekozen als de verzamelplaats. Bert is daar reeds aanwezig met Bart en Minouk als Emiel en Laura ook aankomen. Het krioelt er nu van de mensen, want ook Hans en Hennie, Saskia en Peter en Ine zijn aanwezig voor het wegbrengen naar Schiphol, of het uitzwaaien thuis (Saskia).
Snel worden tassen nog even gecontroleerd, wat voller gemaakt of wat leger gemaakt (vooral in het geval van Bert is er de nodige bagage herverdeeld). Labels worden geschreven en aan de reistassen bevestigd.

Eindelijk is het dan zover, na een afscheidsknuffel van Saskia stapte iedereen de auto's in op weg naar Schiphol. Laura, Bart en Minouk stappen bij Hans en Hennie in de auto, Emiel en Bert bij Peter en Ine, die rijden in de auto van Bert.
Zonder files op Schiphol aangekomen waar door de enorme drukte slechts heel kort afscheid genomen kan worden. Met twee bagagekarren vol gaat het daarop snel naar de incheckbalie waar de bagage wonder boven wonder zonder bijbetaling wordt geaccepteerd.
Na de standaard controle bij de douane was het voor iedereen behalve Emiel (die was erg gespannen) tijd om wat te ontbijten. Hier kregen we nog wat extra tijd voor toen bleek dat de vlucht naar Istanbul 45 minuten vertraagd zou zijn.

Zodra het ontbijtje weggewerkt was toch maar richting de juiste gate gegaan om in ieder geval op tijd te zijn. Zonder problemen werd daar de handbagage toegelaten zodat we 45 minuten later dan gepland het vliegtuig van Turkish Airlines in konden stappen.
De Airbus A330 was van een zeer luxe uitvoering. Elke stoel zijn eigen tv-scherm met daarop tientallen films, series, cd's en computerspelletjes. Na een goede vlucht vol entertainment en eten (chapeau Turkish Airlines, het vliegtuigvoer was echt lekker) redelijk op tijd geland op Istanbul voor de vlucht naar Nairobi.
Na het nodige haastwerk de aansluitende vlucht, alweer een luxe Airbus A330, gehaald om (na nog een avondmaaltijd) even na 0:30 te landen op Nairobi int. Airport.

Alvorens wij op zoek konden gaan naar onze taxi dienden we een toelatingsformulier in te vullen, dit ondanks de visa die wij al geregeld hadden. Na het nodige schrijfwerk van een ongeduldige ambtenaar konden we onze weg naar buiten vervolgen waar onze taxichauffeur met een bordje stond te wachten.

De rit naar de country lodge door nachtelijk Nairobi liet al goed zien dat Afrika het met gemak van Europa wint als we een wedstrijdje chaotisch doen zouden houden. Links- rechts inhalen, geen probleem. Ze gingen er net niet overheen en onderdoor. Her en der in de bomen zaten grote vogels. Dit bleken Malibu* te zijn. Na een half uurtje aangekomen bij een grote poort die toegang gaf tot de country lodge. Even dacht ik dat de koningin hier logeerde, gezien de vele bewapende militairen rond de ingang, maar dit bleek de standaard beveiliging te zijn. Het hotel lag daarnaast ook nog tegenover de IsraŽlische ambassade, een interessant doelwit voor onze terroristische medemens.

Nadat Bert zijn kamer in een nabijgelegen lodge heeft ingeruild voor een kamer in het zelfde hotel konden we beginnen aan onze korte nachtrust in een zeer veilige kamer. Behalve de toegangshekken tot het complex en de buitendeur van je kamer/appartement, was er ook nog een groot ijzeren hek voor de ingang van de kamer. Dit zet wel te denken over de veiligheid in Kenia.

* Malibu is Laura taal voor Maraboe (vogelsoort)